A Rainy Day in New York is 'n tipiese Woody Allen fliekie, waar die milieu ook dan 'n sterk karakter of rolverdeling is. Hierdie is lig, steeds praterig, maar heel vermaaklik met skerp dialoog en observasies. As jy nie reeds op New York verlief is nie, sal hierdie een beslis die vuur aansteel. Saam met Bella op die Bank. En soos sy tereg hardop wonder - wie gaan Woody Allen flieks maak as hy nie meer nie?
Irrational Man is 'n gemiddelde Woody Allen, met 'n interessante spanningslyn. Die vertolkings is 100% Allen-styl, en soos gewoonlik, 'n ssemrowende milieu, in hierdie geval, sensuele Newport. Die einde is ongelukkig voorspelbaar, maar daar is genoeg opsies sodat mens dalk die verkeerde einde voorspel. Saam met Bella op die bank.
The Longest Week is 'n moderne Woody Allen fliek. Maar wees gewaarsku, as jy van die styl hou wat hulle voorstel, ek praat nou van die milieu en die verleidelike New York en die woonstelle en die meubels en die karre en die horlosies en die wekkers en die kroegies en die mense en hulle motorfietsie, moet nie kyk nie, jy gaan net suur van jaloesie word. Alles drup van ougeld en styl. Ek sou ook dink New York kan gerus die Oscar vir beste ondersteunende rol hier losslaan. Kyk gerus, maar vermy as jy nie van ou Woody se styl gehou het nie. Die rolverdeling en vertolkings is perfek. Saam met Bella op die bank.
Ek het helemal vergeet, maar Larry David, wat erg vermom met 'n Moses-baard was, is een van my mees ongunstelingste akteurs ooit. Veral in hierdie fliek. En dit maak nie saak dat hy Seinfeld gedoen het nie... In elk geval, die fliek praat mens pap, of eerder dan liewe Larry. Die plot het potensiaal, maar dan asseblief net met 'n ander akteur. Het maar deur dit gewroeg. Larry se Woody Allen na-aapstyl werk glad nie. Saam met Bella op die bank in Ballito. 
Non-Fiction handel erg non-galant met affairs, net soos die Franse kan doen. As dit nie vir die stel & milieu was nie, en dat Frans, maak nie saak wat hulle se^ nie, soos poe"sie klink te alle tye, sou hierdie praat fliekie dalk nie so goed gewerk het nie. Dit is amper die Franse weergawe van 'n Woody Allen. En na die tyd, dat ek die film plakaat gesien het, maak alles eintlik sin. Saam met Bella op die Bank.
She's Funny That Way is een van daai flieks met 'n indrukwekkende rolverdeling, maar nie die nodige styl, plot of dialoog om dit te red nie. Hierdie is dan 'n flouerige poging tot 'n namaaksel van 'n tipiese Woody Allen komedie, nogals boonop in New York self. Selfs die ou groot appel speel nie 'n bydraende rol nie. Daar is nogals snaakse tonele, en Owen slaag tot 'n mate om sy rol te laat werk, maar die res laat hom in die steek. Kyk gerus, dit is nie so power nie. Saam met Bella op die bank.
Breakable You is 'n na-aap Woody Allen, maar glad nie te sleg nie. 'n Praat-ryke fliekie met 'n tone krul ontknoping. Saam met Bella op die Bank.
Madame is lig, maar ook pynlik realisties. Dit is heerlik met 'n skreeuende misverstand, en dan eg Europees aan die einde. Die milieu en rolverdeling en vertolkings kon nie beter nie. 'n Ware vervanging van tipiese Woody Allen films sonder die irritasies. Kyk die fliek. Saam met Bella op die bank.
Café Society laat maar eintlik net een vraag, wie gaan toekomstige Woody Allens maak? Die oubaas is nou al oor die tagtig. En die vroulike hoofrol in hierdie geval kon baie beter gewees het. Tipiese Allen materiaal, dalk nie die beste nie. Saam met Bella op die bank.
